Mandy is 57 jaar en woont met haar partner in een kleine gemeente in het midden van het land. Ze werkt als informatie- en adviesmedewerker. Toen ze halverwege de twintig was, heeft ze door een medische fout een beperking gekregen. Sindsdien maakt ze gebruik van een rolstoel. Naast haar rolstoel heeft Mandy via de Wmo ook een handbike.
Voor Mandy is de handbike belangrijk. ‘Het geeft me vrijheid en ik blijf in beweging. Dat is goed voor mijn gezondheid.’ Nu betaalt ze een eigen bijdrage van €20,60 per maand. Maar dat gaat veranderen als de inkomensafhankelijke eigen bijdrage weer wordt ingevoerd. ‘Dan gaat het geld dat ik verdien naar mijn hulpmiddel. Ik heb er nu al stress van.’ Het is niet de eerste keer dat Mandy te maken heeft met een inkomensafhankelijke eigen bijdrage. ‘Toen de Wmo 2015 werd ingevoerd, heb ik mijn handbike vanwege die eigen bijdrage ingeleverd. Ik was zo boos en verdrietig. Later heb ik er spijt van gekregen. Toen heb ik er een tweedehands gekocht. Dat kon ik alleen doen door crowdfunding, want zelfs een tweedehands handbike kostte €4000.’ Pas toen die versleten was, heeft Mandy er weer een aangevraagd via de Wmo.
De prijzen van de handbike zitten haar dwars. ‘Het huidige hulpmiddelenbeleid functioneert niet. ‘Een nieuwe handbike kost €6000. Vergelijk dat eens met een elektrische fiets. Die kan je al voor €2000 kopen. Die hoge prijzen zijn mede het gevolg van het inkoopbeleid. Iedere gemeente koopt afzonderlijk hulpmiddelen in. Daarom hebben ze geen inkoopvoordeel en blijven de prijzen hoog. De hulpmiddeleninkoop zouden ze eens op Europees niveau moeten regelen. Dan zouden hulpmiddelen veel goedkoper zijn. En zouden er meer eisen kunnen worden gesteld aan de kwaliteit. Want mijn handbike is vaak stuk. Iedere vier of vijf maanden moet hij gerepareerd worden. Dat kon ik moeilijk opbrengen toen ik nog een tweedehands handbike had. Was ik zo weer €200 kwijt. Het zou daarnaast goed zijn om de winstmarges van hulpmiddelenleveranciers en-producenten eens door te rekenen.’
Als de inkomensafhankelijke eigen bijdrage opnieuw wordt ingevoerd, maakt Mandy een andere keuze dan vorige keer. ‘Ik heb recht op WAO. maar ben altijd blijven werken. Werken is voor mij meer dan geld verdienen: contact onderhouden met collega’s, mezelf scherp houden. Maar met de inkomensafhankelijke eigen bijdrage wordt werken afgestraft. Dan overweeg ik ermee te stoppen en val ik wel terug op de WAO.’
Lees ook de andere verhalen over de inkomensafhankelijke eigen bijdrage
Richard
‘Begeleiding helpt me om afspraken te maken. Zonder begeleiding zou ik de deur nauwelijks meer uitkomen. Maar wordt het kiezen tussen eten en ondersteuning, dan is de keuze snel gemaakt.’
Hans
‘De eigen bijdrage moet voorkomen dat mensen lichtzinnig gebruik maken van zorg en ondersteuning. Maar ik hèb helemaal geen keuze. Ik moet straks ieder jaar bijna €4.000 meer betalen als eigen bijdrage!’
Carlijn
‘Ik weet niet of ik mijn hypotheek kan blijven betalen als deze inkomensafhankelijke bijdrage voor de WMO echt doorgaat! En dan? Staan we dan op straat?’
Judith en Eric
‘Eerst die hogere huur en dan ook nog een hoge eigen bijdrage. Daarmee verdwijnt mijn zelfstandigheid. Wat heb je dan nog voor leven?’
Martin en Maddy
‘En daar bovenop dan ook nog de inkomensafhankelijke eigen bijdrage voor de Wmo? Dat wordt bezuinigen. Vakantie zit er in ieder geval niet meer in.’
Leonie
‘We zullen zeker moeten bezuinigen. Het doet mij vooral pijn dat dit ook voelbaar zal zijn voor onze kinderen. Ik ben bang voor de toekomst.’