Zorg is voor iedereen de basis om zelfstandig te kunnen leven, werken en deel te nemen aan de samenleving. Zeker voor mensen met een ziekte, chronische aandoening, beperking of psychische kwetsbaarheid zijn betaalbare, bereikbare zorg en ondersteuning voorwaarde om mee te kunnen doen.
Zorg is geen luxe, maar dreigt het wel te worden. Wie van weinig geld moet rondkomen, in armoede of met schulden leeft, kan zich veel zorg nog nauwelijks veroorloven. Door de stapeling van zorgkosten zakken zelfs mensen met een gemiddeld inkomen soms onder het bestaansminimum. Hierdoor stellen mensen zorg uit, kunnen zij niet werken of deelnemen aan de maatschappij. Een gezonde samenleving, bestaanszekerheid, draait om betaalbare en toegankelijke zorg. Daarom roepen wij op tot betaalbare zorg voor iedereen.
Stop de stapeling van zorgkosten
Ziek zijn is duur. Veel mensen die zorg of ondersteuning nodig hebben, kunnen die lang niet altijd meer betalen. Dus wachten zij (te lang) om zich te laten verwijzen naar een specialist of om bepaalde zorg te vragen. De zorgkosten gaan niet alleen over het eigen risico van de zorgverzekering. Er zijn eigen bijdragen voor langdurige zorg om zelfstandig te kunnen functioneren. (Een deel van) medicijnen, hulp, hulpmiddelen of andere ondersteuning moeten zelf worden betaald. Deze kosten stapelen zich zo erg op dat mensen met een laag of zelfs soms gemiddeld inkomen onder de streep te weinig overhouden om van te leven.
- Stel een maximaal bedrag vast dat mensen in totaal kwijt mogen zijn aan zorg en kosten die samenhangen met de ziekte, beperking of psychische kwetsbaarheid.
Verruim de toegang tot zorg
Lang niet alle noodzakelijke zorg wordt vergoed uit de basisverzekering. Denk aan mondzorg, fysiotherapie, verschillende soorten medicijnen en anticonceptie. Bij het mijden van zorg is het risico op verschuiven van problemen groot: geen mondzorg kan bijvoorbeeld leiden tot andere gezondheidsklachten en zonder therapie of ondersteuning kan iemand mogelijk niet re-integreren.
- Zorg voor verruiming van het basispakket en voorkom onnodige specialistische zorg.
Voldoende en gelijke toegang, ongeacht woonplaats
Mensen met een beperking, armoede of schulden zijn vaak langdurig afhankelijk van gemeentelijke hulp (Wmo en/of inkomensondersteuning). De voorwaarden voor deze hulp verschillen per gemeente, waardoor zij niet overal in Nederland op dezelfde ondersteuning kunnen rekenen. Ook mantelzorgers ondervinden deze verschillen tussen gemeenten. Gemeenten mogen hun eigen regels opstellen. Hierdoor krijgen mensen met dezelfde zorgvraag afhankelijk van hun gemeente andere of geen ondersteuning. Dat is willekeur en vergroot ongelijkheid. Die ongelijkheid binnen Nederland is niet te verteren. Zorg en ondersteuning moeten voor iedereen voldoende zijn en gelijk worden geregeld.
- Stel landelijke normen op voor gemeentelijke zorg, ondersteuning en de uitvoering ervan.
Bereken uitkeringen en eigen bijdragen voor zorg op individuele basis
De berekening van de eigen bijdrage voor langdurige zorg gaat uit van het inkomen én vermogen van het hele huishouden. De hoogte van de bijstandsuitkering hangt ook af van het inkomen van huisgenoten. Al deze mensen kunnen niet samenwonen zonder een beroep op het inkomen van de partner/huisgenoten te doen. Dit leidt tot financiële afhankelijkheid en heeft ook nog eens een negatief effect op de woningmarkt. Belangrijker: dit is in strijd met het VN-Verdrag Handicap.
- Baseer de hoogte van uitkeringen en eigen bijdrage voor zorg altijd op het individu.
Vergoed mantelzorg
Zonder mantelzorgers stort het zorgstelsel in. Zorgen voor een ander kost een mantelzorger veel tijd en geld. Mantelzorgers die een uitkering hebben en aan het werk willen, komen voor onmogelijke keuzes te staan: zorg blijven bieden of voor de eigen bestaanszekerheid kiezen. Mantelzorgers die minder gaan werken om de zorg vol te houden, krijgen te maken met inkomensverlies.
- Ondersteun mantelzorgers met een goede verlofregelingen compenseer hen met een passende vergoeding voor extra kosten en hun inkomensval.