Ieder(in) gebruikt cookies voor Google Analytics en het onthouden van instellingen als contrast en lettergrootte.

Ja, ga verder

17 mei 2018

Henk Zeggelaar: ’Ik heb me nooit afgezonderd’

Henk Zeggelaar aan het werk achter zijn bureau

De omstreden loondispensatie-plannen van het kabinet zijn bedoeld om het voor een werkgever aantrekkelijker te maken om mensen met een beperking aan te nemen. Gelukkig zijn er genoeg werkgevers waarbij dit niet nodig is. Zo werkt Henk Zeggelaar al jaren als volwaardig ICT-functionaris bij de Radboud Universiteit Nijmegen. Henk stottert, maar dat zien ze in Nijmegen niet als een belemmering. Henk’s afdelingshoofd: “Henk is één van onze belangrijkste aanspreekpunten.”

Henk stottert al zijn hele leven maar heeft zich daardoor nooit uit het veld laten slaan. “Ik heb me nooit in een hoek laten zetten. Ik accepteerde op school ook niet dat ik door mijn stotteren minder zou kunnen bereiken dan anderen. Ik heb me nooit afgezonderd en met die instelling ben ik nu op een plek gekomen die mij erg goed bevalt”.

Met die plek bedoelt Zeggelaar zijn ICT functie bij Radboud Universiteit in Nijmegen. Hij werkt  daar al tien jaar als functioneel beheerder. Aanvankelijke draaide Henk alleen intern mee, maar inmiddels vertegenwoordigt hij de universiteit ook extern, bijvoorbeeld bij landelijke overleggen met andere HBO instellingen en universiteiten waarbij hij ook af en toe een presentatie geeft. 

Thomas Dessing is hoofd van de afdeling en had vanaf het eerste moment een klik met Henk. “We begonnen met z’n tweeën en inmiddels omvat de afdeling zes medewerkers. De afdeling ondersteunde eerst tweehonderd gebruikers en nu is dit ruim duizend. Henk is één van de belangrijke aanspreekpunten op zijn gebied, zowel intern als buiten de afdeling.”

Henk weet goed waar zijn kracht ligt. “Samen met collega-gebruikers zoeken naar oplossingen en de problemen niet uit de weg gaan, dat vind ik van mijzelf een sterk punt. Ik had in het begin wel het gevoel dat ik me meer moest bewijzen dan iemand zonder beperking, maar dat bleek al snel ongegrond”.

Thomas Dessing bevestigt dat: “Je moet mensen niet beoordelen op wat ze niet kunnen maar vooral op waar ze wel goed in zijn. Die knop ging binnen de afdeling heel snel om. Ik kijk naar wat er gedaan moet worden en hoe dat moet worden uitgevoerd. En dat is vervolgens bij Henk in goede handen.”

Thomas kreeg in het begin weleens de vraag of hij het lastig vindt om iemand die stottert in zijn team te hebben. Thomas: “Nee, dat vind ik dus niet lastig. Integendeel. Henk bereidt zich ontzettend goed voor op vergaderingen en bijeenkomsten. Hij maakt vooraf notities op papier of hij spreekt ze in. Ik kan hem vrijwel overal alleen naar toe laten gaan. Ik denk dat Henk door zijn beperking in sommige opzichten juist sterker is. Hij laat zich bijvoorbeeld niet snel uit het veld slaan.”

Henk accepteert dus gewoonweg niet dat hij vanwege zijn beperking minder bereikt dan anderen. Iets van die instelling geeft hij graag mee aan alle mensen met een beperking die op zoek zijn naar werk. Henk: “Geloof in jezelf en werk daar hard aan. Laat je niet in een hoek drukken of zetten. Jij weet wat je met je beperking kunt en of je kunt voldoen aan de eisen van een vacature. Daarna is het hopen dat je een werkgever treft zoals ik hier in Nijmegen”.


Dit interview is geschreven voor het project Meer wegen naar werk
 

'Meer wegen naar werk' maken we samen met Patiëntenfederatie Nederland en MIND Landelijk Platform Psychische Gezondheid.