Het VN-verdrag Handicap is een mensenrechtenverdrag. In het verdrag staat beschreven dat iedereen gelijke rechten heeft, dus ook mensen met een beperking moeten dezelfde kansen krijgen als mensen zonder beperking. Nederland heeft het VN-verdrag in 2016 ingevoerd. Maar het geldt nog niet op de BES-eilanden (Bonaire, Sint Eustatius en Saba), de bijzondere gemeenten van Nederland.
Mensen kijken in een zaal naar een documentaire.

Verkenning en korte documentaire

Vooruitlopend op de ratificatie van het VN-verdrag Handicap op de BES-eilanden, gaat het ministerie van VWS aan de slag met het verbeteren van de rechten (en positie) van mensen met een beperking op Bonaire, Sint Eustatius en Saba. Afgelopen zomer heeft de Bonairiaanse organisatie Tara bv een verkenning gemaakt om een beter beeld te krijgen van de situatie van mensen met een beperking op de eilanden. De verkenning bestaat uit literatuuronderzoek en verschillende gesprekken met betrokkenen op Bonaire, Saba en Sint Eustatius en in Europees Nederland, waaronder Ieder(in). Ook is hierover een documentaire gemaakt.

Congres

Het doel van de verkenning is om te komen tot een aanzet voor een actieprogramma diversiteit, inclusie en gelijkwaardigheid, in het kader van het VN-verdrag handicap. Op 3 november is het rapport gepresenteerd tijdens een congres over het VN-verdrag Handicap in Kralendijk op Bonaire, waar ook Ieder(in) aanwezig was. Ieder(in) heeft diverse gesprekken gevoerd met lokale (belangen)organisaties en ervaringsdeskundigen. Deze contacten zijn belangrijk om in de toekomst ook de belangen van mensen met een beperking in Caribisch Nederland beter te kunnen behartigen.

Werk aan bewustwording

De belangrijkste conclusie van de verkenning is dat er meer bekendheid en emancipatie moet komen. In de verkenning wordt dit awareness (bewustzijn) genoemd. Dit bewustzijn gaat over een verschuiving van het medisch naar het sociaal model van handicap. Deze manier van kijken benadrukt dat een handicap de wisselwerking is tussen iemands beperking en de ontoegankelijkheid van de samenleving. Dat betekent dat vooral door een ontoegankelijke samenleving er onvoldoende kansen zijn voor mensen met een beperking op een menswaardig bestaan. Hier vloeien dan vijf aanbevelingen uit voort, waaronder de aanbeveling om aan te sluiten bij de lokale armoedeaanpak en het versterken van ervaringsdeskundigheid.

Deel dit bericht

Meer nieuws over