Hij werkt 28 uur per week als ambtenaar en daarnaast als ervaringsdeskundige op zzp-basis. Om zijn werk te kunnen doen en zijn leven te kunnen leiden, maakt Harry gebruik van verschillende voorzieningen uit de Wmo: onder andere een rolstoel, tillift, huishoudelijke hulp en vervoer. “Ik heb een tweede leven als strijder voor mijn ondersteuning”, zegt Harry. De versnippering van ondersteuning over verschillende wetten en regelingen kost hem veel tijd. “Het hele netwerk wat ik aan verzorgenden en hulpmiddelen om me heen heb, vult elkaar niet goed aan”.
“Ik ben geen nummer”
Toch is de Wmo voor hem en vele anderen een voorwaarde om mee te kunnen doen. “Ik zou mijn leven niet kunnen leiden zonder de Wmo, daarom maak ik me ook zorgen om de toekomst”. Als er veranderingen komen, zal hij opnieuw moeten bekijken wat mogelijk blijft. “In Den Haag is het een percentage wat ze besparen, maar ik ben geen nummer. Ik ben gewoon Harry en voor mij heeft het persoonlijk directe effecten”.
Pingpongbal van de politiek
Tijdens het debat over het VN-verdrag Handicap en door contact met anderen merkt hij op hoe verschillend de ondersteuning per gemeente kan zijn. “In het debat werd gevraagd: is dat rechtsongelijkheid of maatwerk? Ik denk dat het rechtsongelijkheid is, door budgetverschillen bij gemeentes. Als je echt wilt dat mensen gelijkwaardig kunnen participeren, moet je zorgen voor rechtsgelijkheid”.
Harry geeft aan dat hij zich vanaf het begin tegen de decentralisatie heeft verzet. “Ik vind niet dat de gemeente haar inwoners goed kent en daarom maatwerk kan leveren.” In plaats van maatwerk ziet hij ongelijkheid. “Door de decentralisatie zijn we gewoon een pingpongbal van de politiek geworden”.
De decentralisatie zorgt volgens Harry niet alleen voor ongelijkheid, maar ook tot stilstand in innovatie. Hij is groot voorstander van innoveren. Ook de overheid geeft aan verbetering en besparing in de zorg te willen met behulp van innovatie. “Een hulpmiddel moet nu passend en voordelig zijn. Als er geen financiële ruimte is voor innovatie, dan is het een mooi voornemen van de overheid, maar niet in de praktijk te realiseren”.
Waardering voor ervaringsdeskundigheid
Op initiatief van Harry gebruikt zijn gemeente nu een app die zorgverleners veilig thuis binnenlaat – een beter alternatief dan de diefstalgevoelige sleutelkluisjes. Toch wordt Harry niet betaald voor zijn waardevolle inzet, hij doet het allemaal vrijwillig. “Ik vind dat we ervaringsdeskundigheid niet alleen meer moeten benutten, maar ook moeten betalen voor het werk wat zij verzetten.” Juist omdat de overheid wil dat meer mensen met een beperking gaan werken, ziet Harry hier kansen. Ondersteuning hierbij is wel noodzakelijk: “Als je niet voldoende wordt gefaciliteerd, kan je niet naar vermogen participeren”.
Lees ook de andere verhalen ‘Maatwerk maakt deelnemen mogelijk’
Jos
‘Nu werpen gemeenten vaak drempels op om ondersteuning aan te vragen. Als die te hoog zijn, vragen inwoners geen voorzieningen meer aan. Maar dan stapelen de problemen zich op achter de voordeur.’
Maranke
‘Er zou vertrouwen moeten zijn dat je voorzieningen niet kwijtraakt. Nu krijg ik bijvoorbeeld minder uren hulp bij het huishouden, maar mijn huis is niet kleiner geworden. Elke keer komt die herindicatie als een boomerang terug.’
