Via de Zorgverzekeringswet en het UWV heeft hen hulpmiddelen en vanuit de gemeente via de Wmo een traplift, een rolstoel met elektrische ondersteuning en hulp bij het huishouden. En dan is er nog een rolstoelbakfiets, bedoeld voor wat grotere afstanden. Daarmee kan Maranke boodschappen doen en de hond meenemen. Die had hun vorige woonplaats verstrekt. De huidige gemeente wil die niet overnemen. Want dat is tegen de lokale beleidsregels die voorschrijven dat de gemeente maar één hulpmiddel met elektrische ondersteuning verstrekt.
Het wijkteam bij wie Maranke de Wmo-aanvraag doet, stelt andere oplossingen voor. Hen moet maar meer doen met de rolstoel met elektrische ondersteuning. Dat heeft Maranke geprobeerd. Als gevolg daarvan zijn hun ellebogen ontstoken geraakt en is hun gezondheid harder achteruit gegaan. Een ander advies was om voor boodschappen gebruik te maken van het openbaar vervoer of het collectieve taxivervoer, de Regiotaxi. Maar veel bushaltes zijn ontoegankelijk, de Regiotaxi rijdt niet op tijd en daarin mag hun hond niet mee. Maranke: ‘Ze kijken selectief naar beleidsregels. Die maken maatwerk mogelijk maar ze wijken niet af van de algemene leidraad. Het lijkt wel alsof ze zoeken naar redenen om niet te luisteren naar wat mensen nodig hebben.’
Hen laat het er overigens niet bij zitten. Maranke maakt bezwaar en gaat daarna in beroep. De procedure duurt nu al drie jaar. Dat kost veel tijd en energie en het gaat hen niet in de koude kleren zitten. ‘Ik heb er psychische klachten door gekregen en ben minder gaan werken. Ik kan niet uit de voeten om de dingen te doen waar ik wel energie voor heb. Dat neemt veel levensvreugde weg.’
Maranke plaatst hun ervaringen in een bredere context. ‘Het probleem met de Wmo is dat ze iedereen op één hoop gooien: ouderen en mensen met een levenslange beperking. Ik bevind me in een andere levensfase en heb heel andere dingen nodig dan iemand van 70. Beide groepen zijn evenveel waard maar hun participatieniveau verschilt wel. Met mijn werk heb ik bijvoorbeeld de tijd niet om lang te reizen om boodschappen te doen.’
Wat Maranke graag zou veranderen? ‘Ze zouden beide groepen moeten scheiden in de Wmo. Daarnaast zou er vertrouwen moeten zijn dat je voorzieningen niet kwijtraakt. Nu krijg ik bijvoorbeeld minder uren hulp bij het huishouden, maar mijn huis is niet kleiner geworden. Elke keer komt die herindicatie als een boemerang terug.’
Het laat Maranke niet onberoerd. ‘Ik ben terug gegaan naar de stad waar ik vandaan kom. Een eerste koophuis! Reden voor een feestje zou je denken. Maar door het gevecht over de Wmo-voorzieningen voel ik me niet welkom. Dat is pijnlijk en onverteerbaar.’
Lees ook de andere verhalen ‘Maatwerk maakt deelnemen mogelijk’
Mirjam
‘Zorg voor meer expertise bij Wmo-consulenten en voer gevechten over de overname van hulpmiddelen niet uit over de hoofden van degene die ze nodig heeft.’
Nathalie
‘Geef meer duidelijkheid over de Wmo zodat mensen die voorzieningen nodig hebben van het bestaan afweten.’
Harry
‘In Den Haag is het een percentage wat ze besparen, maar ik ben geen nummer. Ik ben gewoon Harry en voor mij heeft het persoonlijk directe effecten. Door de decentralisatie zijn we gewoon een pingpongbal van de politiek geworden.’
Jos
‘Nu werpen gemeenten vaak drempels op om ondersteuning aan te vragen. Als die te hoog zijn, vragen inwoners geen voorzieningen meer aan. Maar dan stapelen de problemen zich op achter de voordeur.’