De aanvraag van de Wlz-indicatie voor Korné verloopt voorspoedig. Sindsdien hebben ze een persoonsgebonden budget. Hiervan bekostigen ze zelf hulpverleners en logeeropvang. Hoe anders verloopt de aanvraag van hulpmiddelen en woningaanpassingen bij de gemeente.
Dat begint in hun vorige woonplaats, een gemeente in het oosten van het land. Uit de gesprekken met Wmo-consulenten blijkt dat ze zich geen raad weten met ondersteuningsvragen die anders zijn dan de standaard. Mirjam: ‘Als je iets afwijkends aanvraagt, houdt het op. Dan is de kennis er niet. En durft niemand een besluit te nemen.’ Maar uiteindelijk krijgen ze de hulpmiddelen die Korné nodig heeft: een rolstoel, een rolstoelbakfiets, een badje en een tillift.
Na een paar jaar verhuizen ze. Met het oog op de toekomst willen ze dichter in de buurt wonen van een zorginstelling die aansluit bij hun geloofsovertuiging. Nog voor de verhuizing vragen ze in hun nieuwe gemeente voorzieningen aan. Het liefst willen ze dat de gemeente de voorzieningen overneemt die ze al hebben zou. Die voldoen immers uitstekend. Maar de gemeente gaat niet akkoord met de overnameprijs die de vorige gemeente hiervoor vraagt. Dus moeten ze voorzieningen opnieuw aanvragen. Mirjam verbaast zich erover. ‘Met alle uren die hiermee gemoeid zijn, is het maar de vraag of de gemeente goedkoper uit is.’ En de nieuwe rolstoel past nog steeds niet goed. De oude hulpmiddelen? ‘Die heeft de vorige hulpmiddelenleverancier na eindeloos soebatten opgehaald. Nu staan ze in een magazijn, waarschijnlijk ongeschikt voor anderen.’
Nog ingewikkelder is het met de badvoorziening die ze hebben aangevraagd. Zelf hebben ze de badkamer zoveel mogelijk aangepast zodat het de gemeente een plafondlift bespaart. Voor Korné willen ze een aangepast bad. De eerste Wmo-consulent reageert positief, maar na haar vertrek is er alleen een douchestretcher mogelijk. De procedure sleept zich voort. Uiteindelijk schrijft Mirjam een brief aan de wethouder met aanbevelingen voor verbeteringen in de Wmo. Pas daarna volgt een eerste huisbezoek.
Inmiddels is het gezin van Mirjam meer dan een jaar verder. Het aangepaste bad wordt niet verstrekt. Dat betalen ze nu grotendeels van hun spaargeld. Belangrijker voor Mirjam is dat gemeenten ervan leren. ‘Zorg voor meer expertise bij Wmo-consulenten en voer gevechten over de overname van hulpmiddelen niet uit over de hoofden van degene die ze nodig heeft.’
Lees ook de andere verhalen ‘Maatwerk maakt deelnemen mogelijk’
Jos
‘Nu werpen gemeenten vaak drempels op om ondersteuning aan te vragen. Als die te hoog zijn, vragen inwoners geen voorzieningen meer aan. Maar dan stapelen de problemen zich op achter de voordeur.’
Nathalie
‘Geef meer duidelijkheid over de Wmo zodat mensen die voorzieningen nodig hebben van het bestaan afweten.’
Maranke
‘Er zou vertrouwen moeten zijn dat je voorzieningen niet kwijtraakt. Nu krijg ik bijvoorbeeld minder uren hulp bij het huishouden, maar mijn huis is niet kleiner geworden. Elke keer komt die herindicatie als een boomerang terug.’
Harry
‘In Den Haag is het een percentage wat ze besparen, maar ik ben geen nummer. Ik ben gewoon Harry en voor mij heeft het persoonlijk directe effecten. Door de decentralisatie zijn we gewoon een pingpongbal van de politiek geworden.’