Judith heeft een progressieve spierziekte (Myotone dystrofie type 1). Vanwege haar ziekte krijgt ze een arbeidsongeschiktheidsuitkering. Haar man is werkzaam in de zorg.
Een witte man en vrouw. Hij draagt wit-rood gestreepte polo en zij een fel roze blouse. Achter hen staan bomen en een huis.

Nog niet zo lang geleden zijn ze verhuisd. In hun vorige woning had Judith verschillende woningaanpassingen nodig. Drie jaar hebben ze daarop gewacht. Uiteindelijk besloot de gemeente dat hun woning ongeschikt was om aan te passen. Ze hadden geen andere keus dan naar een andere woning te zoeken. Die hebben ze uiteindelijk gevonden. Maar wel tegen een veel hogere huur.

Zelfstandig door hulpmiddelen

Op dit moment heeft Judith verschillende Wmo-hulpmiddelen: een handbewogen en een elektrische rolstoel en een driewielfiets. Ook maakt Judith gebruik van de deeltaxi. Binnenkort wordt er een overkapping geplaatst voor de stalling van de driewielfiets en de elektrische rolstoel. Huishoudelijke hulp betalen ze zelf. De driewielfiets is belangrijk voor Judith. ‘Ik heb m’n rijbewijs laten verlopen omdat ik vond dat autorijden niet veilig meer was. Met de driewielfiets ga ik naar de fysiotherapeut, wat bijdraagt aan mijn gezondheid. Ik ga ermee naar de huisarts, de tandarts en de apotheek. Dat geeft me zelfstandigheid in het dorp, ook voor mijn sociale contacten.’

Onbetaalbaar

De plannen voor de herinvoering van de inkomensafhankelijke eigen bijdrage zagen ze aankomen. Haar man werkt immers in de zorg. Ze verwachten dat ze – hij met een redelijk goed inkomen en zij met een kleine uitkering – de maximale eigen bijdrage moeten betalen. ‘Ik weet niet hoe we dat moeten betalen. Dat is niet op te brengen. Eerst die hogere huur en dan ook nog een hoge eigen bijdrage. Dan lever ik de driewielfiets in. Want anders blijven we jaar in jaar uit een hoge eigen bijdrage betalen. Die fiets moet tenslotte vervangen worden na een aantal jaar. En daarmee verdwijnt mijn zelfstandigheid. Wat heb je dan nog voor leven? Moet ik dat nog willen?’

Judith en haar man snappen het ook niet. ‘Het beleid is erop gericht om zo lang mogelijk in je eigen omgeving te blijven. Het wordt zo onmogelijk gemaakt om jezelf te redden. Dat is geen volwaardig burgerschap.’

Lees ook de andere verhalen over de inkomensafhankelijke eigen bijdrage

decoratief

Richard

‘Begeleiding helpt me om afspraken te maken. Zonder begeleiding zou ik de deur nauwelijks meer uitkomen. Maar wordt het kiezen tussen eten en ondersteuning, dan is de keuze snel gemaakt.’

decoratief

Hans

‘De eigen bijdrage moet voorkomen dat mensen lichtzinnig gebruik maken van zorg en ondersteuning. Maar ik hèb helemaal geen keuze. Ik moet straks ieder jaar bijna €4.000 meer betalen als eigen bijdrage!’

decoratief

Carlijn

‘Ik weet niet of ik mijn hypotheek kan blijven betalen als deze inkomensafhankelijke bijdrage voor de WMO echt doorgaat! En dan? Staan we dan op straat?’

decoratief

Egbert

‘Met de inkomensafhankelijke eigen bijdrage Wmo gaan we financieel kopje onder. Ik wil dat politici beseffen dat dit ook mensen met een modaal inkomen hard kan raken.’

decoratief

Martin en Maddy

‘En daar bovenop dan ook nog de inkomensafhankelijke eigen bijdrage voor de Wmo? Dat wordt bezuinigen. Vakantie zit er in ieder geval niet meer in.’

decoratief

leonie

‘We zullen zeker moeten bezuinigen. Het doet mij vooral pijn dat dit ook voelbaar zal zijn voor onze kinderen. Ik ben bang voor de toekomst.’

Deel dit bericht

Meer nieuws over