Hans over de inkomensafhankelijke eigen bijdrage Wmo

Hans is 64 jaar en woont met zijn vrouw in een kleine gemeente in het westen van het land. Hij werkt fulltime als trainer en adviseur. Ongeveer 36 jaar geleden kreeg hij een ongeluk. Sindsdien is hij aangewezen op verschillende voorzieningen. Vanuit de Wmo heeft hij een elektrische rolstoel en in huis zijn er verschillende aanpassingen aangebracht in de keuken, het trappenhuis, de badkamer, de slaapkamer en bij de deuren.

Op dit moment betaalt Hans geen eigen bijdrage voor de Wmo-voorzieningen. Maar dat verandert als de inkomensafhankelijke eigen bijdrage weer wordt ingevoerd. ‘Dan betaal ik de maximale eigen bijdrage. Er gaat straks €220 per jaar af van het verplicht eigen risico. Maar ik moet zo ieder jaar bijna €4.000 meer betalen als eigen bijdrage! Ik zal de broekriem moeten aanhalen.’

Onrechtvaardig

Hans is verontwaardigd. Maar dat heeft niet zozeer te maken met zijn persoonlijke financiële situatie. ‘Begrijp me goed: we hebben het financieel niet slecht. En we leven zuinig. Dat doen we vanuit onze christelijke overtuiging. Want het gaat niet goed met de planeet.’ De irritatie van Hans komt voort uit iets anders. ‘Ik heb niet voor mijn beperking gekozen. Daar heb ik de nodige pijn en ellende van. En dan moet ik daar ook nog voor betalen. Al 36 jaar betaal ik een eigen bijdrage. De eigen bijdrage zou dienen als remgeld, een drempel waardoor mensen niet lichtzinnig gebruik maken van zorg en ondersteuning. Maar ik hèb helemaal geen keuze. Die voorzieningen heb ik simpelweg nodig om zelfstandig te kunnen wonen en leven. De eigen bijdrage doet onrecht aan een gelijkwaardige positie.’