Leonie over de inkomensafhankelijke eigen bijdrage Wmo

Leonie woont met haar man en kinderen in een grote gemeente. Leonie heeft een beperking en maakt gebruik van een rolstoel. Haar man heeft een niet-zichtbare chronische ziekte.

Ze hebben verschillende Wmo-voorzieningen. Behalve de rolstoel hebben ze woningaanpassingen en huishoudelijke hulp. ‘We hebben wel eens een tijdje zonder huishoudelijke hulp gezeten. Toen probeerden we zo goed en zo kwaad als het ging samen het huishouden te doen. Je wilt toch dat het huis schoon is, alleen al voor de kinderen. Maar we kregen allebei klachten. Het was voor ons gewoon niet te doen. Toen er weer een hulp kwam, zei die ook dat het huis beduidend minder schoon was.’

De voorzieningen zijn belangrijk voor Leonie. ‘Voor mij zijn ze de basis voor mijn zelfredzaamheid. Het is geen luxe. Het liefst had ik zelf het huishouden gedaan. En zonder de rolstoel kom ik nergens. Ik kan zelf buitenshuis op stap. Ik ben dan ook heel blij met de voorzieningen die ik heb.’

En de plannen voor een inkomensafhankelijke eigen bijdrage voor de Wmo? ‘Dat zou een forse aanslag betekenen op ons budget. Mijn man en ik hebben beiden een baan, waarin wij het maximale aantal uren per week werken dat voor ons mogelijk is. We vinden werk belangrijk om te participeren. We hebben al extra kosten. Zelf hebben we, grotendeels via fondsen en deels met eigen geld, een rolstoelbus aangeschaft. Ook al werken we allebei, dat is voor een gewoon gezin onbetaalbaar. Maar een rolstoelbus verbruikt meer en heeft ook een duurdere verzekering. En dan zijn er nog allerlei bijkomende kosten. Bijvoorbeeld, als je in een rolstoel zit, slijt je kleding sneller. Een keer op vakantie gaan is ook duurder omdat ik een aangepaste vakantiewoning nodig heb. Bruto is ons inkomen heel aardig, maar wat we netto overhouden is een heel stuk minder door extra kosten vanwege onze beperking en ziekte. En dan zou die inkomensafhankelijke eigen bijdrage er nog bij komen.’

‘Ik heb er nog niet aan durven denken wat we dan niet meer kunnen doen’, zo vervolgt Leonie. ‘We zullen zeker moeten bezuinigen, zoals op een leuk dagje uit, iets waar we als gezin zo van genieten. Het zal mij vooral pijn doen als moeder dat dit ook voelbaar zal zijn voor onze kinderen. Tevens vind ik het onrechtvaardig. Ik werk net zo hard als ieder ander, maar dan kunnen we steeds minder doen. Ik ben bang voor de toekomst.’