Richard over de inkomensafhankelijke eigen bijdrage Wmo

Richard is 56 jaar en woont in het zuiden van het land. Hij heeft autisme en een chronische ziekte waardoor hij weinig energie heeft. Sinds hij na bijna 30 jaar werken is afgekeurd, heeft hij een WIA-uitkering. Vanwege zijn beperking en ziekte maakt Richard gebruik van huishoudelijke hulp en individuele begeleiding vanuit de Wmo.

De individuele begeleiding is belangrijk voor Richard. ‘Ik ben alleenstaand. De begeleiding ondersteunt me bij het doornemen van de week en bij het maken van een plan van aanpak voor afspraken. De begeleiding verlaagt de drempel om afspraken te maken. Zonder begeleiding zou ik de deur nauwelijks meer uitkomen, behalve een keer per week om boodschappen te doen. Dan zou ik in een isolement belanden en zou ik gaan piekeren.’

Hoe belangrijk de begeleiding en huishoudelijke hulp ook voor Richard zijn, als de inkomensafhankelijke eigen bijdrage weer wordt ingevoerd, zal hij de ondersteuning stopzetten. ‘Het is kiezen tussen eten en ondersteuning. Dan is de keuze snel gemaakt.’ Het zit Richard dwars dat er geen rekening wordt gehouden met de stapeling van zorgkosten. Want naast de eigen bijdrage voor de Wmo maakt hij jaarlijks zijn verplichte eigen risico vol. Ook heeft hij kosten voor medicijnen die de zorgverzekering niet vergoed. En moet hij bijvoeding betalen om op gewicht te blijven.

Daarnaast vindt Richard de berekeningssystematiek van de voorgenomen inkomensafhankelijke eigen bijdrage Wmo onrechtvaardig. ‘Op basis van mijn bruto of belastbaar inkomen heb ik ogenschijnlijk genoeg te besteden. Maar door het wegvallen van de arbeidskorting na zijn afkeuring en na aftrek van belastingen, allerlei zorgkosten en straks mogelijk de inkomensafhankelijke eigen bijdrage Wmo blijft er netto weinig over. En van het netto inkomen moet je ten slotte alles betalen. Beleidsmakers zouden rekening moeten houden met het netto besteedbaar inkomen. Dan pas kijk je echt eerlijk naar draagkracht.’